deelbaar bestaan: gedichten en verhalen

we gaan ten onder aan de bureaucratie

Ik had bericht gekregen van de Gemeente dat ik een nieuwe parkeerkaart moet hebben, elke vijf jaar moet hij vernieuwd worden. Ik vul dus braaf de formulieren in.
Een week later werd ik gebeld door de GGD. Ze hadden de aanvraag voor mijn verlenging van de parkeerkaart gekregen en willen nu bij de huisarts nadere medische informatie opvragen, waarvoor ik toestemming moet verlenen!
Of ik niet al 46 jaar niet meer kan lopen ivm SMA en ze geen dossier van me hebben, waar ik staat wat er met me aan de hand is en wat de prognose is. De hoeveelste kaart is dit niet die verlengd wordt? Dit noem ik dus verspilling van tijd en geld, want ook de huisarts dient hiervoor weer een declaratie in bij de ziektekostenverzekeraar.
Ik heb het toestemmingsformulier toegestuurd gekregen en op de enveloppe staat de naam van de arts. Hoewel ik weet dat je meer vliegen vangt met stroop dan met azijn, heb ik hem toch maar eens per mail een aantal pittige vragen gesteld. Of hij echt geen dossier van mij heeft of dat hij misschien niet weet wat een progressieve neuromusculaire aandoening is en ik heb hem verwezen naar de website van onze patiëntenvereniging.
Ook heb ik de wethouder gemaild met het verzoek of ze bij mensen die chronisch ziek en gehandicapt zijn de medische keuring achterwege kunne laten.
Omdat ik geen reactie kreeg van de wethouder en arts, ben ik de week daarna maar met de desbetreffende afdeling van de gemeente gaan bellen. Ze heeft contact gehad met de arts, maar ik moet toch het formulier invullen en dan zet hij in mijn dossier dat een volgende keer de keuring niet nodig is. Omdat hij dat formulier aan mijn huisarts moet sturen heb ik er nog eens opgeschreven dat ik dit een enorme verspilling vind van tijd, geld en energie voor alle betrokkenen, want dat leest mijn huisarts dan ook. Binnen vier dagen kreeg ik bericht van de gemeente dat mijn kaart verlengd wordt. Ik heb de assistente van de huisarts gebeld, maar zij hebben het toestemmingsformulier niet gekregen.
De arts van de GGD durfde het vast niet meer op te sturen.
Van hem heb ik nooit een reactie gekregen en de wethouder gaf als antwoord dat de gemeente hieraan niets kan doen. Ik heb hem dus wel gemeld dat er wel wat aan gedaan kan worden als je maar blijft vragen en stuurde hem ook een gedicht dat ik maakte.

Dagelijks worden dossiers aangemaakt
door ambtenaren bergen papier ingevuld
dezelfde feiten over betrokkenen onthuld
is er niemand die dat ooit eens staakt?

Dus moet je steeds weer in consult
het proces dat je daarbij doormaakt
is beslist niet iets dat prettig smaakt
bij tijd en wijle verlies ik mijn geduld.

Lees dan eindelijk eens wat er staat
of zijn jullie ziende blind gemaakt?
Al het nodige is immers al ingevuld

of is mijn dossier zo’n enorm dikke bult
dat elk daarin de weg is kwijtgeraakt
daarom de kreet ‘regels zijn regels’ slaakt?