Begrafenis
Vanmiddag is het afscheid van Bas... een middag waar je zo tegenop ziet. Waarvan je hoopt dat ze er gewoon niet zijn, maar helaas worden kinderen ziek en gaan er ook kinderen dood...
Het sterkt me dat ik door onze aanwezigheid iets kan doen voor de moeder en de zus van Bas, maar weet ook dat er verdrietige herinneringen zijn die boven komen... Soms "moet" je hier doorheen... Maar moeten is niet het goede woord, ik wil hier door heen....
(Bas kennen wij nog van onze week in Villa Pardoes en had een stofwisselingsziekte...)
een engeltje wijst de weg
ik merk dat ik hier al even niet geweest ben, maar volgend verhaal wil ik hier zeker ook met jullie delen ;-)
woendag. op de kalender staat dat we naar de tandarts moeten.
die zit in breda, dus we vertrekken bijtijds.
de tandarts was snel klaar met ons en op de terugweg komen we langs de makro.
we hadden nog wat spulletjes nodig, dus we draaien het parkeerterein op. ik zet mijn auto altijd in een vaste hoek, maar hier was het vol. ineens, een stukje verder, is daar een mooi plekje. famke roept enthousiast: "daar mama!".
we zetten de auto weg en gaan naar binnen. we doen onze boodschappen en lopen weer naar buiten.
hoor ik ineens een lieve stem "famke" roepen.
we kijken om.... Corina, de fysiotherapeute van Meike* van het revalidatie centrum.
Dit was een van Meike's* favorieten en ze hadden een leuke band samen.
we praten wat en vertellen hoe het gaat met elkaar. ze vertelt ook dat ze nog steeds een foto van meike* op haar kantoor heeft hangen. naast Myrthe* (ook sma)... zo bijzonder...
we zetten onze kar weg en lopen naar de auto....
staat haar auto naast die van ons...
zegt famke: "alsof een engeltje ons de weg heeft gewezen mama!"
2011
Ieder jaar dat je afsluit, weet je dat je weer een jaar langer bent zonder...
ieder jaar worden de scherpe randjes minder scherp, maar nooit bot...
je leert er mee omgaan, je leert om te waarderen wat je nog hebt...
je leert om gelukkig te zijn ondanks het gemis en het verdriet...
met deze woorden sluit ik 2010 af.
2010 was een roerig en spannend jaar...
trouwfeest, scheiding, geboorte, ziekte en overlijden.... om ons heen gebeurde het en je leeft mee....vaak heel intens......
vriendschap en liefde, ik hoop het in 2011 veel te mogen geven en te krijgen
en met deze woorden gaan we 2011 vol vertrouwen tegemoet!
hoe anders...
Vandaag hadden slingers moeten hangen,
hadden we traktaties op school uit moeten delen.
hadden we taart moeten eten met familie en vrienden..
maar helaas,
hoe anders is alles nu...
leeg,
stil,
geen slingers,
geen traktaties...
vandaag hebben we je verjaardag gevierd in de efteling zonder jou...
maar wel een met een taartje met aardbeien, want die vond je zo lekker...
ik weet zeker dat je bij ons was
hoorde overal je stem, je commentaar, je lach...
even dichtbij,
herinneringen zijn kostbaar....
ruim een jaar na de verhuizing
We wonen nu alweer ruim een jaar in Raamsdonksveer.
In onze ogen een dorp. Je raakt al aardig gewend aan het "dorpse" leven en begint ook steeds meer mensen te leren kennen.
Ik voel me echt thuis hier.
En wat is dan thuis? Voor mij?
Een plek waar we gelukkig kunnen zijn met elkaar!
Famke heeft het goed naar haar zin hier. Dat was voor ons het belangrijkste.
Ik was voor mij bang dat ik het oude huis zou gaan missen om de herinneringen.
Dat is gelukkig niet zo. Die herinneringen zitten in je hart en in de harten van Fred en Famke en ook in de harten van ouders, broers, familie en vrienden. Dat is zo kostbaar.....thnx
december 2009
Het is weer december... het is 3 jaar geleden dat Meike* zo ziek werd, deze maand... Om ons heen worden andere SMA-kindjes ziek en je houdt je hart vast...
Het is ook een maand waarin ik bekende van Meike's school tegen kom. De moeder van Lotte, de moeder van Jaco en natuurlijk de moeder van Jasmin.
Meike* zit nog altijd in hun harten.... dat doet me goed. En ook onze vrienden zijn haar niet vergeten. Ze steunen ons door er over te praten en herinneringen op te halen...
De scherpe randjes slijten langzaam... het verdriet blijft in deze maand... en niet alleen bij ons.. ouders, Famke, vrienden, collega's.... iedereen denkt, leeft, voelt en huilt met ons mee...
bijzonder.....
Meike*
Vandaag had onze spruit alweer 8 jaar geworden. Alhoewel de "scherpe randjes" van pijn minder zijn, is het verdriet vandaag groot.
Het is de derde keer dat we haar verjaardag vieren zonder haar.
We gaan zometeen naar haar grafje toe en leggen een mooi bloemstuk neer. Met veel roze uiteraard.
Daarna rijden we door naar zeeland, daar zijn Fred zijn ouders op vakantie. Ff uitwaaien.
Even dichtbij Meike* zijn, want die vond zeeland heerlijk. Vooral het strand....
Jaap, lieve Jaap
Het is weer even geleden dat ik iets van me hier heb laten horen. Ik zit veel op hyves en heb daar ook veel contact met sma-mama's. Dit wilde ik met jullie delen, omdat ik weet dat er mensen zijn die Jaap ook kennen....
Vorige week had ik weer zo'n moment. het overkomt je...
Het was tegen sluitingstijd in de winkel en ik was aan het opruimen. Staan er klanten aan de kassa. Ik draai me om en sta ineens oog in oog met Jaap. We schrikken allebei van dit moment, maar beginnen spontaan te lachen naar elkaar.
"Weet je nog wie ik ben?", vraag ik aan Jaap. Dat wist hij wel. Zijn broertje Kas was er ook bij en vroeg aan mij: "weet u ook wie ik ben"?. Jemig kleine kindjes worden groot.
De Opa van Jaap en Kas stond erbij en begreep niet wat er aan de hand was.
En toen zei Jaap: "ik vind het heel erg dan Meike dood is en ik mis haar heel veel op school."
Ik kon alleen maar zeggen: "dat vind ik heel lief van je!".
Ze liepen de winkel uit. Jaap keek nog een paar keer om met die grote lieve vragende ogen.
Ik kan op zich veel hebben, maar nu.. ik schoot helemaal vol en moest zo huilen..
Jaap zat bij Meike in de klas op de mytylschool. Eerst bij juf Trees en daarna bij juf Yvonne. Ze hadden af en toe verkering, maar vaak ook niet, dan hadden ze allebei een ander... hij kon veel hebben van Meike's gecommandeer...de schat.
Ik ben supertrots om te zien dat Jaap zo goed vooruit is gegaan en dat hij het goed maakt!
Jaap, lieve Jaap, heel erg bedankt voor dit mooie, onvergetelijke moment.
31-12-2008
De dag komt dichter bij...
Ik ben zo moe....
Weet ook wel waarom...
Steeds meer hoor je haar stem...
gelukkig... ik weet nog hoe hij klinkt...
ik was zo bang dat te vergeten,
maar hoe kan je zo iets nou vergeten...
nee, vergeten doen we nooit...
overal waar we zijn, is zij ook...
overal hoor ik haar...
haar commentaar, haar mening...
oh, wat kon je scherp zijn met je woorden...
zo jong, maar zo wijs...
in mijn hart...
mis je zo...
tussen de verhuisdozen
Nog een kleine 4 weken en dan krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis.
We zijn onze huisraad al aardig aan het verkopen. We hebben ons verwend met een totaal nieuw interieur.
Sommige dingen gaan me wel aan het hart... Gisteren is er een gezin langsgeweest om onze grenen kast op te halen... Snik...
Ik kan hem in het nieuwe huis echt niet kwijt, helaas... Maar deze mensen waren er dolgelukkig mee en dat maakt het wel weer goed. Je gunt het ze dan ook. Ga ik weer, hé, dat gevoelsmens.
Ik probeer met de verkoop er toch zo weinig mogelijk bij te zijn, laat het liever aan Fred over. Als de spullen eenmaal weg zijn kan je echt niet meer terug.
De dozen stapelen al aardig op. Wat heeft een mens toch een hoop zooi.
Er zijn ook leuke dingen om mee bezig te zijn: inrichten en kleurtjes uitzoeken.
Famke krijgt een compleet nieuwe kamer en wil alles turqouise. De meubels zijn wit, wel zo veilig, voor als ze van kleur wil veranderen.. Pas je alleen de asseccoires aan en de muur en voila, nieuwe kamer, haha.
Het wordt een spannende tijd!
RSS:
