Lidmaatschap opgegeven
2012-04-29
Ik schrijf weer even een update omdat ik gestopt ben met het lidmaatschap van de Vereninging Spieren Nederland. Mijn inkomsten zijn dusdanig drastisch naar beneden gegaan dat ik zelfs die € 8,50 per drie maanden maar moeilijk kan missen.
Kortom het is ook niet wegens ontevredenheid, al zijn er wel een paar kleine puntjes ter verbetering. De bijeenkomsten zijn niet of nauwelijks te combineren met mijn werk en worden vaak veel te laat bekend. Op mijn werk in ook zo bezuinigd dat ruilen er bijna niet meer inzit, en de dagen, dan kan je er met het openbaar vervoer al helemaal niet komen.
Verder merk ik dat ik na drie bijeenkomsten ook niet zo gek veel aan blijk te hebben.
Voor mensen die mijn belevenissen en hoe het gaat willen blijven volgen. Ik ben verhuist naar een ander weblog.
Het adres daarvan is:
http://familyhotrose.blogspot.com
en ik ben ook nog een ander blog begonnen, maar dat gaat niet over mijn ziekte maar meer over een hobby.
Het adres daarvan is
http://hottransport.blogspot.com
Dit is mijn laatste berichtje hier, het verbaasde me dat ik er nog op kon vandaag.
Allemaal de groeten en eventueel tot ziens op mijn eigen blog.
Groetjes Hot
Eind Oktober maandag 2011-10-24 21.00uur
Weer eens even bijschrijven.
Hoe gaat het met mij?
Eigenlijk verrassend goed. Ik werk nu al weer meer dan twee jaar op mijn eigen afdeling. Een afdeling voor verslaafden. Toenemend vaak werk ik daar zelfs regelmatig alleen. Alleen op 18 tot 20 patiënten. Ook dat gaat goed. Met een aangepast leven, waarop ik tussen 12.00u en 13.30uur standaard ga slapen omdat ik anders het eind van de dag niet haal. Nu ik dat weet en dus eigenlijk het leven van een wat oudere persoon leid, en daarmee ook grotendeels de haast en de hecticiteit uit mijn leven gebannen heb gaat het heel behoorlijk.
Ook met mijn pijn gaat het goed. Sinds een maand of vier vijf gebruik ik via de pijnpoli van het st. fransiscus Gasthuis een anti depressivum, Cymbalta wat een groot deel van mijn pijn heeft weggehaald. Ik zit nog wel vast aan de Zaldiar 4xdd, maar al het ander wat ik als pijnstuillers gebruikte hoef ik niet meer te gebruiken en dus ben ik helderder aanwezig. Die Cymbakta heeft tegelijkertijd gezorgd voor een iets langer lontje bij mij en iets minder gedrevenheid en perfectionisme.
Naast het werk komt er niet echt veel meer uit mijn handen. Soms lijkt het dat dat mijn leven saai gemaakt heeft en soms lijkt op dat van een oude man, maar tegelijkertijd functioneer ik wel, laat de hond uit, behoud mijn relatie, en breng net voldoende geld binnen om te kunnen leven en wonen.
In vergelijking met een WIA uitkering en verblijvend achter de geraniums lijkt dit me toch redelijk goed.
Vanaf vandaag schrijf ik ook op http://hotrose.weblog.nl weer dagelijks mijn belevenissen. Gegroet. Later weer eens.
Even bijschrijven, donderdag 2011-07-07 20.20u
Ik kom niet zo vaak meer hier bij het Weblog van Hot op de VSN pagina.
Ik werk natuurlijk nu alweer bijna twee jaar 100%, en schrijf daarnaast bijna dagelijks op http://hotrose.web-log.nl
Daarnaast heb ik het gewoon eigenlijk te druk.
Ik maak het redelijk goed. Werk met redelijk veel plezier. Dat wordt wel eens een soort van sleur, omdat ik vier a vijf avonddiensten per week draai. Mijn vrouw vindt dat ook bepaald nit altijd gezellig, want alk die avonden eet ze alleen. Door dat werken blijft de portemonnee net gevuld genoeg om onszelf draaiende te houden.
Ik heb nog steeds iedere donderdag mijn Chemodag. Ik gebruik momenteel nog maar 15mg Methtrexaat per week.
Daarnaast dagelijks een tablet Prednison 5 mg.
2xp/w 5mg Foliumzuur
dagelijks Calcium met vitamine D 800mg
2xdd Losec 20mg (i.v.m. maagzuur)
1 capsule Tamsulosine
2 x 30 mg Cymbalta
4 x Zaldiar(Tramadol en Paracetamol)
Dat is een stuk minder dan eerst, maar nog steeds een behoorlijke portie. Mijn pijn is m.b.v. allerlei therapiën en medicatie gezakt van gemiddeld een 9 naar gemiddeld een vijf á zes. Veel aanvaardbaarder dus.
Mensen die nieuwsgierig zijn kunnen verder lezen op het eerder genoemde web-log adres.
MOE, zaterdag 26 maart 2011 13.30u
Zoals al aan het begin van dit jaar gepland heb ik dit jaar in ieder geval vier keer een weekje vakantie. Ik ben er heel erg aan toe. Nadeel van al die medicatie is dat ik me eigenlijk altijd moe voel, en ondanks dat ik de dag in tweëen deel en over het algemeen goed slaap lijkt het alsof ik nooit echt uitgerust ben of raak. Die vier ingeplande weken zijn goed voor ons. We gaan toch niet meer echt op vakantie omdat dat gewoon niet meer gaat en of bevalt. We hebben gelukkig sinds bijna twee jaar onze eigen "vakantie" woning en wonen daar permanent. Die woning wordt steeds leuker en aangenamer, en het is zodanig dat we niet teveel tijd kwijt zijn aan schoonmaken en toch alles hebben wat we nodig hebben. Het heeft ook wel beperkingen, zoals bijvoorbeeld kunnen we niet gemakkelijk logees hebben, tenzij ze zelf bereid zijn hun luchtbed op te blazen (m.b.v. een pomp hoor) en overdags op te bergen. Lotte bijvoorbeeld, onze kleindochter kan natuurlijk makkelijk een weekje langskomen, maar het is minder luxe dan op de Rotterdamsedijk. Daarintegen is het uitzicht hier wel veel mooier. Jesse slaapt dan tijdelijk bij ons op de slaapkamer. De katten hebben hun eigen etage en houden vanaf hun hoge slaapplek altijd toezicht, zonder iemand overlast te bezorgen.
Terug komend op die moeheid. Dat wil ik natuurlijk niet dagelijks. Het is vervelend om het daar vaak over te hebben, maar het is er wel altijd. Ook op het werk. De neiging om vaak te zuchten moet ik ook onderdrukken, want dat geeft de zelfde irritaties bij mijn omgeving, trouwens bij mij ook. Het komt me soms helemaal de strot uit. Ik besprak het vanmiddag nog kortelings met mijn behandelaar, een reumatoloog. Hij komt dat in zijn klanten(patiënten) kring regelmatig tegen en zegt bijna automatisch "daar moet je mee leren leven"!!!. K zeg ik dan, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ja, en toch heeft hij gelijk. Alleen hoe? De ene dag is de andere niet. Ik geniet bijvoorbeeld nu dubbel en dwars van het feit dat alles weer langzaam aan het vergroenen is. Helemaal te gek. Zoals vaste lezers hebben gezien is ook ons balkon weer steeds vrolijker aan het worden en dat soort zaken helpen natuurlijk wel bij het zo goed mogelijk de dag doorkomen.
Een weekje vrij is goed voor het doorbreken van de sleur. De sleur van het dagelijks terug komen. In dat weekje komen natuurlijk ook de gewone zaken weer terug, maar toch is het goed omdat de volgorde en de hoeveelheid anders is. Het ontbreken van iets vasts als het werk is heerlijk. We hebben ook nog niet te veel gepland. Dat is de kunst, want voor je het weet stel je alles uit tot "het weekje" en zit het overvol. Dat laatste gebeurd toch hoor. Is onvermijdelijk. Toch verheug ik me er op. Ook Rose komt in die week weer een jaartje dichter bij haar AOW.
Rose is ook al druk bezig met het doorbreken van sleurachtige zaken. Zo speelt ze nu alweer een week geen spelletjes meer op de computer. Ze kan zich daar zo nu en dan in verliezen en ze vond het welletjes. Het valt me op dat ze weer een hele reeks aan nieuwe wat meer ontspannender zaken gevonden heeft waarmee ze zich nu bezig houd. Ik ga ook weer eens wat minder achter de computer zitten. Zo is lezen ook een heerlijke bezigheid die ik weer aan het herontdekken ben, maar maar zelden tijd voor vrij maak.
Zo hebben we sinds we hier wonen al heel wat oude gewoontes de deur uit gedaan, en dat is prima merk ik. Met sommige zaken is niks mis, maar soms is of een andere aanpak of iets totaal nieuws verrassend en uitdagend.
Zo ik geloof dat het weer voldoende is mijn stukje, al vanmorgen kreeg ik via hyves een leuk nieuwtje te weten. Lotte onze kleindochter gaat weer schrijven en ik heb eerst eens even gekeken of het al zover was en jawel, ze heeft weer een blog geschreven. Inhoud was ook bijna allemaal nieuw voor me, en top, leuk. Na wat aandringen en flink wat geduld is het dan weer zover. Ik vind het leuk dat ze ons bij wie er ook een link naar haar blog http://lottevoorjoumeneer.punt.nl/ te vinden is ervan op de hoogte bracht. Nog leuker ze heeft het vaste plan ons binnenkort op te komen zoeken hier in Schiedam. Top.
Verdere updates op http://hotrose.web-log.nl
Even een OPKIKKERTJE... 2011-01-29 zaterdagavond 18.45u
Donderdagavond had ik mijn derde avonddienst en er waren een aantal patiënten die al wat langer bij ons verblijven bezig met het afscheid en het Sara feest van een patiënte die vandaag verjaard en na 8 maanden verblijf afscheid nam. De huiskamer van de afdeling was versierd en er waren 50 borden en versierselen opgehangen. Ook hadden de patiënten onderling buiten medeweten van de patiënte in questie wat geld opgehaald voor taarten, wat te drinken, de versierselen, een kaart en een cadeautje. Nu gaat het om een buitengewoon warmhartig mens en in zoveel moeilijke maanden leer je zo een iemand behoorlijk kennen. Vanaf het begin van haar opname was het ook erg geklikt tussen ons en ik voelde me ook een soort van praatpaal van haar. Haar medepatiënten hebben dat kennelijk ook als zeer waardevol ervaren, en wilden dit gisterenavond aan haar laten zien. Ik was erg blij dat ik deze avond toevallig ook werkte. Zoals vaste lezers weten is de donderdag mijn Chemodag en meestal werk ik dan liever niet, al gaat dit steeds beter dat ik tegen de dienstlijstroosteraar gezegd heb dat ik ook ingeroosterd kan worden. Zodoende dus dat ik dienst had en we waren druk bezig aan een leuk gesprek na de warme maaltijd toen ik plotsklaps van de organisatoren van het afscheidsfeest te horen kreeg dat ik moest blijven zitten. Ik dacht nog ze hebben nog een verrassing in petto voor de verjarende weggaander, maar neen, ineens stond er een giga grote prachtige bos bloemen voor mijn neus en een grote kaart met de tekst "Even een OPKIKKERTJE.....", met daarin prachtige teksten als blij dat je terug bent, zonder jou is het hier niet compleet, beter dat je er weer bent man, dat je het nog maar lang mag volhouden, welcome back, keep it quiet, Keep it uo, ik heb je gemist, hou je taai, je bent de beste, een steuntje in de rug voor jou topper, bedankt en een grote knuffel voor jou, enz. enz.
Ik was bijna in tranen en compleet sprakeloos. In al die jaren op de diverse afdelingen was me dit nog niet eerder overkomen en als initiatief van de patiënten al helemaal niet. Helemaal top.
De verdere avond was het erg gezellig. Even in het middelpunt is wel fijn maar het was goed dat de jarige en weg gaande(n) daarna het middelpunt weer werden. Toch kwam ik erg warm en met een goed gevoel thuis, waar nu de grote bos op de slaapkamer aan ons voeteneinde staat te gloren. Zoiets doet toch wel heel erg goed, en voelt als een warme douche aan. Ondanks de kou heeft de bos het goed overleefd, zoals de foto's laten zien.
Tot zover.
Zoiets is nou goed voor je gezondheid kan ik je zeggen
Onbestemd gevoel, zondag 2011-01-02 21.20u
Voor alle lezers,
Om te beginnen een heel goed 2011 met veel gezondheid, liefde en geluk toegewenst.
Ik zit sinds oudjaarsdag thuis, mijn fragiele stabiliteit is even onderuit gegaan. Meer stukken hierover zijn te vinden op het weblog van mijn vrouw en ik op
http://hotrose.web-log.nl
Voor de derde dag thuis. Wederom bijna drie uur achter elkaar geslapen vanmiddag en nu al dik een uur bezig voor de tweede keer wakker te worden vandaag. Soms is het lastig: 2x wakker worden op een dag. Zeker als je met pijn en vermoeidheid kampt is het gevoel om lekker te blijven liggen soms groter dan de behoefte er uit te komen. Dagboek Gelukkig heb ik een te gekke partner, die over het algemeen me wakker maakt met het vooruitzicht van een goeie koffie verkeerd. Meestal overvraagt ze me ook niet bij het wakker maken, en krijg ik even de tijd om weer op de wereld terug te komen. Zoals iedereen meemaakt is de ene dag de andere niet en lukt het de ene keer veel beter snel wakker te worden dan de andere keer, waarbij je soms het gevoel hebt helemaal niet wakker te worden. Als je dan geconfronteerd wordt met moeilijke vragen, telefoontjes of andere heftige zaken dan kan je nog wel eens belazerd reageren. Ik weet wel dat je daar mee moet oppassen, want dan kan je soms zonder het door te hebben meer glazen ingooien dan je lief is. Ik slaap de laatste dagen zonder hulpmiddelen zo diep dat het lastig wakker worden is. Ik heb het kennelijk nodig of in ieder geval mijn lijf. Mijn lijf is worstelende.
Vanmorgen was het lastig, maar toen hadden we voor het eerst weer het vooruitzicht om samen richting Sterrebos te gaan met Jesse. Het huisarrest van Rose is zolang de straten droog blijven opgeheven en het was hartstikke te gek om Jesse samen weer eens los te kunnen laten daar. In het Sterrebos was het nog steeds lastig lopen want het ijs is daar nog niet helemaal van de paden verdwenen. Toch hebben we lekker twee rondes gelopen. Jesse was na twee weken aan de lijn ook helemaal door het dolle heen en dat is een groot feest om te zien. Zoiets is goed voor mijn momenteel wat aangetaste humeur.
Waarom schrijf ik dit soort dingen überhaupt op? Ja, dat is een goeie vraag. Het schrijven doet me goed. Ik kan lekker van mezelf afschrijven. Soms is het teruglezen ook goed om zelfmedelijden te voorkomen. Veel mensen geven je schouderklopjes of complimenten en meestal voelt dat goed, maar soms blijft het lastig om rechtop te blijven lopen en positief te blijven. Zin in anti depressiva heb ik niet. Rose en ik hebben al heel erg veel overwonnen, en hebben het in ons om ondanks worstelingen toch door te gaan. Zo hebben we een te gekke woning. Met de Kerst zei Bas, mijn neef nog dat dit eigenlijk een te gekke moderne en luxueuze seniorenwoning is, en dat is ook zo. Andere mensen gaan pas aan zoiets denken na hun pensioen, maar wij hebben de kans wat eerder waargenomen om dat nu te doen, en ik zit hier nu voor onze elf meter buitenuitzicht naar de duizenden lampjes buiten te kijken en denk dit hebben we toch maar mooi. Gelukkig geniet ook Rose daarvan. Emotioneel flexibel
Ik trof laatst in het Frankeland zwembad tijdens mijn oefenzwemuur een inmiddels vriendin, die ons log voor het eerst gelezen had, en die zei, wat schrijf je veel op over jezelf. Ja, dat is ook zo, maar dat wil niet zeggen dat alle interne muizenissen zomaar aan het papier, of in dit geval de computer worden toevertrouwd. Het is wel een mooie manier om je zekerheden en je onzekerheden een beetje op een rij te krijgen. Ook mijn emoties onder controle houden/ krijgen daar helpt het schrijven bij. Deze verhalen plaats ik voor zover ze met mijn gezondheid en zelfvertrouwen te maken hebben ook op de Vereniging Spierziekten Nederland site. In het begin wilde ik met die site weinig te maken hebben, maar het is wel een plek waar ik anders mens hun ervaringen ook kan lezen en waar mede worstelaars ook mijn ervaringen kunnen lezen. Ik heb op veel vragen antwoord gekregen aldaar, en merk n.a.v. reacties dat mijn ervaringen ook voor anderen weer het een en ander betekenen. Zo hoeven we niet iedere buil zelf te vallen. Zo weet ik wel dat geconfronteerd worden met een auto immuunziekte als poli myositis eerst heel onrechtvaardig leek, en bij momenten overigens nog hoor!!, maar toch merk ik dat voorbeelden van anderen vaak ook heel veel steun kunnen betekenen. Zo krijg je als er bepaalde zaken wegvallen of wanneer je bepaalde dingen niet meer kunt die je leven op bepaalde terreinen beperken Dagboek smiley toch steun uit onverwachte hoek. Mede daardoor is de zelfstandigheid voor een groot deel terug. Voor alles wat je verliest moet je iets terugnemen. Het feit dat ik nu alweer bijna anderhalf jaar zelfstandig voor ons eigen inkomen kan zorgen maakt me trots. Dat dat dan gepaard gaat met momenten waarin het niet gaat is toch logisch. Zo kreeg ik vandaag van een nieuwe hyves vriendin een goed advies. Neem even de tijd om je in acht te nemen, dan gaat het daarna weer veel beter.
Zo is het de haast achter je laten helemaal geen groot verlies, eerder winst in ons leven. Onbestemd gevoel2 Zo begon dit stuk vandaag met onbestemde gevoelens en is er na het schrijven van dit stuk in etappes weer een gevoel dat het toch weer goed komt.
Voor nu gegroet.
Fragiel stabiel, maandag 2010-11-29 16.55u
Zo’n dag als gisteren laat weer heel duidelijk zien dat ik mijn leven wel weer op de rails heb, maar dat ik verdomd weinig speel of manoeuvreer ruimte heb. Een ruzie, een uurtje teveel, slecht slapen, een heftig incident, het overslaan van mijn rust/slaapuur, spanning, soms zelfs weeromslagen, een diepere uiteenzetting, al die kleine zaken kunnen in hun eentje dit fragiele evenwicht al laten crashen.
Ik kwam gisterenavond om 23.15u samen met Rose en Jesse thuis. Ze hadden me opgehaald en aangezien de huidige nachtdienst standaard al om half elf binnen loopt waren we om 22.45u al compleet overgedragen. De laatste uren waren al moeizaam, maar net geen reden om me ziek te hoeven melden. Ik ben toch blij dat ik ben gaan werken want dat bood meer dan voldoende afleiding om mijn beledigde en gekrenkte gevoel van me af te zetten. Het was tegelijkertijd een uiterst noodzakelijke time-out om de negativiteit te relativeren en weer om te zetten in positiviteit.
Ik heb wel even met mijn collega gedeeld dat ik ontzettend moe was en slecht in mijn vel zat, en die zegt er weinig van te hebben gemerkt. Wel dat ik snel uit mijn evenwicht ben en gisteren duidelijk een minder lang lontje had.
Maar thuisgekomen heb ik in overleg met Rose een Diazepam 5mg genomen om mijn kloppend lijf enigszins tot rust te brengen. Daarnaast zijn we gelijk naast elkaar gekropen. Het is echt koud hé!! Maar op die manier waren we wel weer het snelste opgewarmd. We hebben om te vieren dat ik weer vijf avonddiensten erop had zitten een biertje genomen, en we hebben het laat gemaakt en goed en lang gepraat zoals we dat gewoon zijn. De “kou” tussen ons was weer helemaal uit de lucht.
Mijn lijf daarentegen heeft meer tijd nodig om te herstellen. Ik ben nu net uit bed, en heb heerlijk twee uur geslapen. Ik had dit ontzettend nodig en i.t.t. gisteren was het vandaag ook echt rust. Na zo’n spannings top staan mijn schouders altijd stijf en stram, en ook mijn nek doet daaraan stevig mee. Gelukkig heb ik morgenochtend al een afspraak met mijn fysiotherapeut, en vrijdag ga ik oefenzwemmen om die weer wat normaler te krijgen. Mijn hart is weer een beetje tot rust gekomen en vanavond gaan we gedrieënlijk richting Woudhoek waar we met het bestuur gaan vergaderen. Vanmorgen hebben Rose en ik een agenda gemaakt en rondgemaild, en als een der punten staat er pontificaal dat ik me niet meer herverkiesbaar stel als voorzitter van stichting Wereldwinkel Schiedam. Misschien als ik wat minder zou werken of met pensioen ben ga ik dit pas heroverwegen.
Ik wil en zal zonder al te veel haast en druk toch echt stabiel moeten blijven, en dan zal ik dit soort grenzen, helaas ondanks alle afleiding en lol die dit vrijwilligerswerk bied, moeten stellen.
Nieuwsgierig wat hier aan vooraf ging ga naar http://hotrose.web-log.nl
Aftellen, Update zaterdag 2010-11-13 12.30u
Beste lezers op VSN, ik schrijf hier nog maar weinig. Heb het veel te druk. Schrijf nog wel op http://hotrose.web-log.nl
Nu weer eens even een update, ik was zelf mijn inlogcode voor een nieuw bericht vergeten. Gelukkig wel opgeslagen. In het laatste deel van dit stuk vraag ik om advies aangezien mijn behandelaar al enkele controles me steeds wil laten beginnen met medicatie afbouw. Ik zelf ben daar nogal huiverig over. Heel graag reacties van meedenkers gevraagd. Bij voorbaat dank.
Het was mijn eigen keus, maar de 12/13 daagse waar ik mee bezig ben is te lang. Ik kom wel heerlijk aan een enorm aantal uren, maar het gaat niet helemaal goed. Gisteren nam de vermoeidheid en daarmee ook de pijn weer een stijgende lijn aan en dat is meestal een slecht teken.
LEER IK HET DAN NOOIT ?? Oops
Soms denk ik dat inderdaad. Vanmorgen was ik na de ronde met Jesse en boodschappen doen even een kop koffie drinken bij de Wereldwinkel waar Rose aan het werk was met Gerda. Gerda vertelde dat het aantal uren dat ze met de wereldwinkel bezig is sinds ze bestuurslid geworden is, haar wat tegenvalt. Hierop zei Rose dat ik aan het overwegen ben om me niet herverkiesbaar te stellen voor het voorzitterschap. Gerda zei direct, nee toch, dan hebben we niemand meer. Nou met dat laatste ben ik het natuurlijk niet eens, want we hebben een bestuur van vijf personen inmiddels en momenteel zo'n 26 medewerkers. Toen ik een dikke twee jaar geleden begon met het voorzitterschap zat ik natuurlijk voor meer dan 50% thuis en had graag wat extra's om handen, al was het maar voor wat afleiding. Balanceren Dat ik inmiddels een dikke 100% werk en toch 100% chronisch ziek ben had ik toen niet kunnen denken en ook nu is het nog steeds balanceren op een dun koord om mezelf fatsoenlijk op de been te houden. Rose speelt daar een grote rol bij, maar eerlijk is eerlijk. Na een telefoontje van Ans over Kerstmarkten was ik vervolgens toch een dikke vier uur bezig met de wereldwinkel en of we op zo'n korte termijn zoveel medewerkers kunnen vinden die willen draaien op vier dagen Kerstmarkt is maar helemaal de vraag. Rose en ik hebben zich al was het maar als voorbeeld ook maar gelijk beschikbaar gesteld voor die vier dagen. Het zal wel zo zijn dat wij elkaar aflossen, dat is het voordeel van er met zijn tweeën te werken. Het zal dus of Hot of Rose zijn die diensten draait. Ik heb sinds gisterenavond pas twee toezeggingen. Allebei van besuursleden. Zucht.
Een evenwicht vinden tussen wat daadwerkelijk kan en wat ik eigenlijk wil blijft lastig. Gelukkig is het werken vandaag over het algemeen redelijk rustig en daarmee hoop ik vandaag ook weer goed door te komen. Ik moet alles gooien op me goed kunnen concentreren en alleen het allernoodzakelijkste doen en niets meer, Ik heb dit WE ook nog vier opvangtelefoontjes te goed, en dan hoop ik de opvangtelefoon weer door te kunnen geven morgenavond aan mijn Schiedamse collega van wie ik deze week overgenomen had.
Ik hoor op de achtergrond "de Spanje" een stoomconcert geven. Hier in Schiedam vaart 's morgens op de dag dat de Goed Heiligman aankomt alles wat varen kan uit om de Sint en de Pieten te Sint begroeten en de hele binnenstad is afgezet. Ze maken er hier altijd heel veel werk van. We hebben via een modern communicatiemiddel een bevestiging gekregen van de audiëntie bij de Sint as. dinsdag op het Sinterklaaspaleis voor de trekking van de Piet Hen Eek schaal. Een fotograaf is geregeld, de pers is ingeseind, diverse medewerkers zullen aanwezig zijn. Delegeren is nog een hele kunst, maar dat gaat me steeds beter af. Duizenden kindertjes staan weer in grote spanning op deze bisschop te wachten. Ik blijf het ook altijd een prachtig fenomeen vinden. Rose is bezig met een prachtige muzikale Sintetalage. Ik zie die komende week wel. Ik ga zo bijslapen om te kijken of dat helpt om me weer wat beter te gaan voelen.
Evenwich yin yan In mijn hoofd was ik al dagen bezig met een fatsoenlijke reactie op een brief van een medewerkster van de WW die in de problemen zit. Dat is gisteren gelukt en nu kan ik me verder gaan concentreren op een bezoek aan mijn controlerend geneesheer as. woensdag. Ik denk dat hij net als vorige keer zal aandringen op beginnen met verlagen van de medicatiedoseringen. Ik ben daar huiverig voor. Ik ben nog steeds maar moeizaam stabiel met allerlei pieken en dalen en ben bang dat dit instabiele evenwicht doorbroken gaat worden als ik meega in zijn wens. Het is een lastige overweging, maar ik weet nu min of meer dat ik met mijn aangepaste leven waar ik aan toe ben, en alles wat dit in gevaar kan brengen daar word ik onzeker van.
Zijn er lezers die adviezen hebben op dit gebied. REACTIES of MEEDENKERS zijn van harte welkom. Reacties en aanbevelingen Gelukkig ben ik als het morgenavond 23.00u is voor drie hele dagen vrij om bij te gaan tanken. Misschien wordt het ook hier op web-log weer even stil dan. Ik had overigens zojuist even contact met Lotte onze kleindochter. Ze heeft het de afgelopen tijd hartstikke druk gehad met een (full time) stage en had daardoor geen tijd om haar blog bij te werken. Dat gaat nu snel weer beginnen chatte ze, en wie weet krijgen we dan te horen wat voor soort stage ze gelopen heeft. Anders komt dit wel wanneer ze met de Kerst bij ons zijn met alle andere familie van Rose.
Update, zaterdag 2010-10-09 19.55u
Druk aan het werk. Wel zo nu en dan een time out. Toch wel regelmatig grensoverschrijdend qua activiteiten en moet dan weer op de blaren zitten.
Ik schrijf wel regelmatig, maar meer op vast weblog. Diverse lezers van hier lezen mijn bijdragen daar ook regelmatig.
Dat kan op http://hotrose.web-log.nl
Op beide plaatsen schrijven is lastig. Op de diverse computers op mijn werk is er maar een die mijn wachtwoord en inlogcode onthoud en de webmaster van het ziekenhuis waar ik werk is dusdanig streng dat ik er vaak gewoon niet in kom. Is dat zo dan schrijf ik mijn gewone web-log en komt het er niet van de toepasselijke stukken hiernaartoe te kopiëren.
Mijn leven blijft bestaan uit vallen en opstaan. Ik merk wel dat mijn koolhydraat arme dieet beter bevalt dan ik in eerste instantie voor mogelijk gehouden had. Mijn pijn is daadwerkelijk verminderd en ook daarover was ik nogal cynisch.
Ik doe het nog steeds relaxed en niet te fanatiek, en lijf zo nu en dan dus ook zondigen. Er moet noodzakelijkerwijs ook nog wat lol in het leven blijven.
De verplichte rust, de medicatie, mijn wekelijkse chemokuur e.d. zorgen zo nu en dan voor depressieve gedachten, die dan door mijn vele afleidingen wel weer bestreden worden.
Mijn vrouw blijft achter me staan en dat is wederzijds en daar ben ik erg gelukkig mee.
Tot zover vandaag. Zo nu en dan zal ik voor een update zorgen. Gegroet.
Koolhydraatarm eten
Afgelopen vrijdag had ik 's morgens met Jesse boodschappen gedaan op de markt. Ik had geen lijstje gemaakt, maar kwam vlak voor het verlaten nog een paar aanbiedingen tegen. Het ging om een pond peultjes en een pond witlof, samen voor € 2,-. Ik kon het niet laten. Besloot dat ik zou koken die dag en het smaakte uitstekend. Kortom een diner met Peultjes, Witlof met een kaassaus, rabarber, 100 gram gecrushte aardappels en ieder een kipkrokantsnitzel. We hebben zitten smullen. Het is dus wel mogelijk en deze keer was het ook niet kostbaar. Rose en ik eten sowieso normaliter al veel groeten in vergelijking met veel mensen uit onze omgeving. Daar gaan we gewoon mee door. Ik heb overigens mijn vervolgafspraak bij de Pijnpoli afgezegd. Ik ga niet serieus door met zijn advies. Kortom wel rekening houden met wat hij gezegd heeft, maar niet fanatiek. Vooral die dure aanvulling van € 44,- per fles daar ga ik niet mee beginnen. Kortom wat koolhydraat armer, en voor de rest gewoon gezond, met veel groeten, weinig tot geen rood vlees, maar zonder fanatisme. Voorlopig gaat het goed.
Opnieuw weekenddienst zondag 2010-08-15 11.47u
Ik ben lekker aan het werk met mijn naamgenoot. Heet die dan ook Hot zullen vaste lezers zich afvragen. Nee, natuurlijk niet, dat heb je als je onder een alias schrijft. En dat blijft lekker ook zo. Toch is het maf, als iemand onze naam uitspreekt, dan reageren we allebei. Zo is de zorg in ieder geval gegarandeerd.
Ik kon de laatste tijd wat moeizaam afstand nemen van het werk. dat kwam en doordat ik zelf nogal gedreven was, maar ook omdat er op het werk gewoon erg veel gaande is, veranderd, en ook wat heftige zaken zijn voorgevallen die verwerking behoeven. Dat je werk op je werk laten en thuis ook werkelijk thuis zijn heb ik in de decennia inmiddels heel behoorlijk geleerd, maar er blijven zaken die meer tijd vergen om afstand van te nemen. Gelukkig kon ik eergisteren goed slapen en met een kladblok naast me slapen, een advies van Rose, blijkt nog steeds te werken.
Wat verder geruststellend was voor me was opnieuw een bezoek aan mijn oefenzwemclub vrijdagmorgen. Wat bleek, Al die mensen met spierziektes, reuma e.d. hebben door de nu al anderhalve maand durende hoge luchtvochtigheidsgraad enorme pijn die nauwelijks door pijnstillers te begrenzen is. Dat gaf mij een gevoel van opluchting en tevens het gevoel dus ook geen aansteller te zijn. Dat maakte me gewoon wat rustiger, zelfs zo dat ik nu ondanks de pijn me wat gemakkelijker beweeg en gewoon aan het werk ben.
Soms is vooral je gevoel lastig. Ik moet verrekt sterk zijn om op de been te blijven, en de ondersteuning die ik voelde doordat ik niet de enige was sterkte me. Niemand wil een zeur zijn of een zeur gevonden worden. Dat werkt erg contraproductief. Het kan je zelfs in een behoorlijke depressie laten belanden. Dat vermoeiende uurtje zwemmen deed mijn zelfvertrouwen weer goed, en ik werk vanavond dan ook weer lekker.
We hebben een heel diverse patiëntengroep. Dat maakt het werk wel weer hogelijk interessant. Ik kom weliswaar doodmoe thuis, maar kan nu weer lekker slapen. De humor is gelukkig weer terug. Ik ga weer aan het werk. Later meer.
Probleem
Vandaag afspraak met Pijnpoli Vlietlandziekenhuis bij dokter Kho.
De dokter informeerde naar waar ik pijn heb, en daar had ik wat tijd voor nodig omdat het behoorlijk verspreid is over mijn lijf. Nek, schouders, rug, onderrug, heupen.
Vervolgens wilde hij weten wat ik voor medicatie gebruik.
Paracetamol / codeïne subs., 3 maal dd of 1000/10 mg of 1000/20mg of 500/10mg.
Zaldiar 4xdd 325mg Paracetamol en 37,5mg Tramadol
Prednison 5mg 1xdd
Losec 20mg mups 1xdd voor vast en 1xdd zo nodig
Foliumzuur 5mg 2x per week daags na inname Methotrexaat en vier dagen later
Methotrexaat 2,5mg eenmaal wekelijks op donderdag 10 tabletten oftewel 25mg
CalciChew + vitamine D 880/400 1xdd
Glucosamine 1000mg met Chondriitine en MSM 2xdd
Vitamine multivitaal 50+ 1xdd
Magnesium 1xdd een tablet voor het slapen
Echinaforce Forte 1xdd
Voordat ik afgelopen januari begon met behandeling bij Chinese arts Thai Wor Tong gebruikte ik ook dagelijks Chlorella en Spirulina, algen, speciaal om de ingenomen chemicaliën sneller af te laten breken en sneller mijn lichaam te laten verlaten. Hiermee ben ik gestopt op advies van de Chinese arts, om de kruiden beter hun werk te kunnen laten doen. Sindsdien gebruik ik dus wel 10 verschillende kruiden, tenminste het aftreksel daarvan. Eerst eenmaal daags, en inmiddels 3x per week. Daarvoor ook accupunctuur bij Shong Shan op het Land van Belofte gedurende een half jaar.
Na het horen van deze lijst wist hij dus dat ik al meer te maken had met alternatieve geneeswijzen. Hij vertelde me dat hij qua pijnbestrijding niks voor me kan doen omdat de pijn te verspreid aanwezig is.
Hij stelt een verandering voor qua eten en drinken. Een Koolhydraatvrij of arm dieet aangevild met JUS. Ik dacht nog lekker en goedkoop dat gebruik ik al, maar neen, dit is een antioxidanten drankje met 23 verschillende ingrediënten. Meer hierover op
http://www.ikdrinkjus.nl/
Het is erg duur, en kost per fles € 44,-
Ik heb met Rose gesproken en besloten dit advies niet direct te gaan proberen, en eerst eens wat info te gaan opzoeken en het advies te laten bezinken. Het idee om brood, melk, pasta, rijst, aardappels en alle andere koolhydraat producten te moeten laten staan sloeg in als een bom, want ik ben er juist dol op. Bijkomend probleem is dat je er chagrijnig van wordt volgens Rose, en ook dat kan ik niet gebruiken. Wat ik wel erg jammer vond is dat de dokter ontzettend weinig tijd had, en dus mijn vragen naar het waarom van dit advies niet heeft kunnen beantwoorden.
Writersblok door op hol geslagen nadenkwerk, zaterdag 2010-07-17 13.00u
Afgelopen woensdag had ik een viermaandelijkse controle afspraak met dr. Gerards, mijn Reumatoloog. Een goed gesprek gehad over van alles en nog wat. Een verwijsbrief gekregen voor de pijnpoli, twee formulieren gekregen, een voor mijn oefenzwemtherapie, en een voor mijn gewone fysiotherapie. Een echo gehad van onderbuik en lever, een röntgenfoto van onderrug en heupen, uitgebreid bloedonderzoek, bloeddrukmeting, en een berg recepten. Ik heb nu weer een kleine hutkoffer vol met medicatie onder het bed staan.
Ik voelde me klote afgelopen woensdag. Had ook voor het eerst in maanden weer eens koorts met hartkloppingen die overal zichtbaar waren, transpireerde me te pletter, was kortademig en duizelig, en had het uiterst benauwd. Na het meten van die koorts heb ik me ook voor een dag ziek gemeld. Een collega die op mijn werk net binnenkwam toen ik belde ging weer naar huis en heeft samen met degene met wie ik zou werken mijn avonddienst gedaan. Tof, want in vakantietijd zijn er natuurlijk nauwelijks flexers beschikbaar, en al helemaal niet op korte termijn. Bij mijn bezoek aan dr. Gerards kon hij dus eindelijk met eigen ogen mijn symptomen zien.
Hij wist er overigens niks zinnigs over te zeggen behalve dan dat mijn eigen gedachten bevestigd werden door hem. Hij zei nl. dat mijn terugval waarschijnlijk door de lange te hete en benauwde periode van heet weer kwam. Ik ben na het bezoek aan het ziekenhuis waar het trouwens heerlijk cool was met een Diazepammetje mijn bed ingegaan, en na een dikke twee en een half uur voelde ik me al een stuk beter. Donderdag heb ik me weer beter gemeld en heb ook gelijk weer een dienst bij de Wereldwinkel gedraaid, met Rose. We hadden nog een behoorlijke omzet ook die donderdagmiddag.
Ik werk natuurlijk op een afdeling voor verslaafden. Daar werkt ook een zeer ervaren verslavingsarts. Ik wil hem al een hele tijd spreken over mijn medicatie en over de gevaren hiervan. Verder spreken we vaak over ziektebeelden en onder andere steatose is een van die beelden waar ik graag meer van wil weten. Steatose betekent leververvetting. Nu werd bij mij middels een echo na het gebruik van heel veel ontstekingsremmers een matige steatose vastgesteld, nu dik twee jaar geleden. Toen had ik van dit woord nog nooit gehoord, en het was gewoon een van de vele medische termen die aan mij voorbijkwamen. Nu is steatose bij langdurig en ernstig verslaafden een seintje dat je op het randje loopt en grote risico's loopt als je weer over het randje gaat. Kortom mijn fantasie en nadenk raderen sloegen een tikje op hol. Ik wilde er ineens veel meer van weten. Kortom, naast vragen aan dr. Gerards ben ik google even opgedoken. http://www.leverpatientenvereniging.nl/index.phpItemid=82&id=55&option=com_content&task=view
http://www.google.nl/imgres?imgurl=http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/artikel-foto-upload/aandoeningen/40618-leveraandoeningen-vettevervette-leverleververvetting-nash.jpg&imgrefurl=http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/aandoeningen/40618-leveraandoeningen-vettevervette-leverleververvetting-nash.html&usg=__r7R0m0Xu16qeeuAXAST3sWwl03M=&h=140&w=140&sz=4&hl=nl&start=5&um=1&itbs=1&tbnid=DeEA4InXUxvWzM:&tbnh=93&tbnw=93&prev=/images%3Fq%3Dleververvetting%26um%3D1%26hl%3Dnl%26sa%3DN%26tbs%3Disch:1
Schiet ik veel op met mijn onderzoek? Eigenlijk niet. Ook het antwoord van de dr. was niet bevredigend. Ik zou zo veel mogelijk moeten stoppen met medicatie, maar dat is geen optie. Het sturen naar de pijnpoli zou wel goed kunnen werken, want als dat zou leiden tot minder medicatie zou dat al beer zijn. Verder moet ik erg voorzichtig omgaan met alcohol. Dat is geen echte verandering, want sinds mijn diagnose ben ik hiermee al veel voorzichtiger geworden. Wat wel helder was dat ik alleen maar een matige steatose heb. Kortom volgens de deskundigen heb ik me voor niks drukgemaakt. Daar komt nog bij dat ik nauwelijks symptomen vertoon die bij een vervette lever horen. En ook al was het ernstiger, er is toch niks aan te doen, zei ik cynisch.
Wat niet te voorkomen is dat ik er de afgelopen dagen fors mee bezig ben geweest. Nu is het weer tijd om door te gaan met mijn leven.
De dag van vandaag, donderdag 2010-06-10 16.00u
We zijn weer wat verder gegaan met oude strips. Tijdens de regelmatige eenzame opsluiting van Rose wil ze toch wel graag wat te doen hebben, en de strips geven een heerlijk tijdverdrijf. Lady S, een serie van Aymond en van Hamme is een mooie reeks waarin de oude spanningen tussen het Westen en de USSR, de wereld van spionnen en dergelijke op een leuke manier weergegeven worden. We zijn niet meer bij kwam ik achter op de site van de Zilveren Dolfijn, maar dat geeft niks dan hebben we weer het een en ander te wensen.
Doordat we toch betrekkelijk onverwachts moesten gaan verhuizen, door mijn ziekte, is het financiële plaatje toch wel fors veranderd, waardoor de prioriteitsstelling gewoon anders is komen te liggen. Zo vullen we de strips voorlopig niet meer aan, en hebben de deelname aan loterijen stopgezet, evenzo we beter nadenken bij waar we lid van worden/zijn of blijven, etc.
We hebben het afgelopen jaar regelmatig een greep moeten doen in de reserves, en het kost altijd een behoorlijke tijd voor je weer op een rij hebt hoe je ervoor staat. Zo zijn er bij een verhuizing altijd investeringen nodig, en hebben we ook nog steeds een hele dure uitgaaf in het vooruitzicht voor de vervanging van onze ingewikkelde ketel. Zo vind ik reserves toch wel belangrijk, zeker in deze idioot onzekere tijden, met nog steeds zichzelf schaamteloos verrijkende directeuren, managers en banken, die gewoon doorgaan terwijl ze de huidige crisis op hun geweten hebben. De onzekerheid is er voorlopig ook nog niet af, zeker niet nu Nederland en masse gestemd hebben op Mark Rutte en Geert Wilders. Ik ben heel benieuwd wat er gaat komen met deze rare en grillige uitslag.
De volgende reeks die ik uit de Strippenkast trok is de reeks Wayne Shelton door Denayer, Van Hamme en Cailleteau. Ook een spannende reeks verhalen. Als laatste zijn we aan het lezen geslagen in "de avonturen van Gil St-André" in de reeks Spoorloos. De befaamde Jean-Charles Kraehn en Sylvain Vallée tekenen voor deze reeks. De laatste 2 boeken stonden zelfs nog volledig ongelezen in de kast. Dat beloofd nog spannend te worden. Ik ga er nu eens even voor zitten. Ik heb de boodschappen voor de komende drie dagen die ik werken moet weer in huis gehaald. Sandra onze tijdelijke huishoudelijke hulp van de thuiszorg heeft het huis weer een beurt gegeven, en Rose heeft me een heerlijke kop verkeerde koffie geserveerd. Vandaag eten we pasta. Ook daar verheug ik me al op.
Negen dagen zonder Jesse = lang, woensdagavond 2010-06-09
Door mijn idiote capriolen met de Parasol van afgelopen zaterdag kon ik ook Jesse niet meer gaan halen. Nu inmiddels dinsdag heb ik een moeizaam en pijnlijk Weekend achter de rug en een idem zo lastige werkdag gisteren. Mijn baas is akkoord met de overname van de eerder genoemde parasol en ik heb het bonnetje alvast ingeleverd. Aangezien ik deze week vijf dagen moet werken kunnen we nu pas maandag de 14e Jesse weer halen.
Toen ik dit stukje begon was het maandagmiddag voor 14.00u, en sindsdien heb ik het knap druk. ook nu ben ik net als maandagavond aan het werk. Het gaat goed, maar ik heb vandaag met Rose besproken dat ik een afspraak met de huisarts ga maken. Ik wil dat deze me nu echt door gaat verwijzen naar de pijnpoli. Al sinds het parasolavontuur van afgelopen zaterdag verga ik van de pijn. Dit heeft vast ook te maken met het vochtige weer, maar ik heb regelmatig de tranen in de ogen en gebruik het maximum wat ik mag en kan gebruiken. Ook de Chinees krijgt dit niet beter onder controle denk ik. Ik kan er ook niet mee blijven wachten en heb zo langzamerhand voldoende uitgeprobeerd. Over Jesse gesproken, het voordeel nu is dat Jesse nu al over vier dagen weer naar ons toe komt. We zijn over de helft heen. Gegroet.
Kort bericht, woensdagavond 2010-05-26
Beste lezers alhier,
Het is lastig voor me om in deze tijd twee web-logs bij te houden, en vaak komt het er gewoon niet van om hier bij VSN regelmatig te schrijven.
Op zich is dat natuurlijk een goed teken. Ik heb het druk, en het gaat heel behoorlijk.
Wat ontzettend belangrijk is is dat ik iedere dag de dag in tweeën breek en tussendoor ten minste 1 uur ga slapen.
Alleen op die manier krijg ik het voor elkaar om en 100% te werken in het ziekenhuis waar ik werk, en daarnaast de nodige mantelzorg te verstrekken aan Rose, mijn vrouw, die nu bijna drie weken geleden aan haar enkel geopereerd is. Die is na een erg lange wachttijd nu definitief vastgezet met twee platen en 16 schroeven. Foto's van hoe dat eruitziet zijn ook te bewonderen op het andere web-log. http://hotrose.web-log.nl
Waar ik nog wel mee worstel is met mijn humeur. Door de pijn, de vele pijnbestrijding, 4,5 gram per dag, en de constante vermoeidheid, lijkt het wel of ik of een goede bui heb of hogelijk geïrriteerd rondloop. Er is geen tussenweg mogelijk, en dat maakt de omgang met mij juist in ontspannen sferen zoals thuis erg moeilijk.
Op mijn werk kan ik dit goed ondervangen en lijk ik immer stabiel vriendelijk, maar juist thuis is dit een valkuil, en verhef ik snel mijn stem, ben ik snel ontstemd als dingen niet zo gaan als ik wil, heb nauwelijks geduld, en kan ik me lelijk laten gaan in drift en onredelijkheid.
Ik baal hier ontzettend van, maar dat maakt me dan weer depressief.
Ik loop ondertussen wel bij een klinisch psycholoog, en ben daar bezig met cognietieve therapie, maar dat is niet de eerste keer. Ik wil er meer vat op krijgen want anders ben ik zometeen mijn relatie kwijt en dat is wel het laatste wat ik wil. Hier volgt vast en zeker meer over, want hiermee ben ik voorlopig nog niet klaar.
Nu ga ik weer aan het werk. Tot een volgende keer, en een ieder is natuurlijk ook welkom op het al eerder genoemde family Hotrose Web-log.
Gegroet.
Zonsopgang 2010-05-16 06.08u
Vanmorgen toen ik even een zekere behoefte voelde, zag ik een prachtige zonsopgang boven de molens van Schiedam. Ik kon het niet laten even te proberen dit vast te leggen. Daarna weer lekker het bed nog even verkozen. Pas vanmiddag vlak voordat ik naar mijn werk moest had ik even tijd om te kijken wat het geworden was, en ik vind het resultaat goed geslaagd. Kijk mee.
Werktijd-bijleestijd, en achterstanden wegwerktijd, zaterdagavond 2010-05-15
Vandaag een avonddienst. De tussendienst is na de warme maaltijd vertrokken, en dus heb ik de avond aan mezelf. Ik heb momenteel de zorg voor drie patiënten. Het is extreem rustig. Aangezien ik a.s. dinsdag weer een Agressie Opvang Groep vergadering heb, kon ik alles van te voren uitprinten en doorlezen. Ikl ben door mijn time-out niet bij de vorige vergadering geweest, en dan heb je het een en ander in te halen. Ik hoop dat ik een lift heb as. dinsdag, anders moet ik weer afzeggen. Mijn agenda is gewoon weer veel te druk. Zeker nu Rose i.v.m. haar enkel alleen maar zitten kan. Al wil dit bepaald niet zeggen dat ze tot niets in staat is, want inmiddels zijn bijna alle brieven die we als wereldwinkel gebruiken om bedrijven zover te krijgen om een wereldwinkel kerstpakket aan te schaffen inclusief mooi bedrukte enveloppen de deur uit. De printer heeft weer overuren gedraaid.
Het is bij dit soort karweien altijd weer opnieuw het wiel uitvinden . Doordat je de techniek van het afdrukken te weinig doet, vergeet je steeds hoe het ook alweer gaat. In dit geval deden we het twee jaar geleden nog op een eenvoudige Brother printer, en daarvoor op de allersimpelste HP. Nu hebben we een top apparaat van Epson, maar dat is wel een stevige inktverbruiker. De inkt van tegenwoordig lijkt wel goud, als je de prijzen daarvan tenminste ziet, of liever gezegd voelt in de portemonnee. Het afgelopen jaar hadden we de taak gedelegeerd, maar nu wilde Rose het toch helemaal zelf doen. Eerst dachten we alles op de printer te moeten instellen, maar wat bleek, dat je ook in word het een en ander moest aanpassen. Na veel geworstel zijn we er bijna helemaal door.
Een ander lastig aspect is je adressen en namen lijst up to date houden. Scholen en bedrijven fuseren nu eenmaal veelvuldig, en bij dat soort veranderingen veranderen vaak ook de namen, de verantwoordelijken, de emailadressen, etc. Rose blonk van tevredenheid toen ik vanmiddag het huis verliet om richting mijn werk te gaan, en terecht. Het blijft een megalomaan gebeuren.
Jesse is weer weg. na het langdurige avontuur van vanmorgen in het Sterrebos, kon ik haar wel vervloeken, maar zoals gewoonlijk heeft dat geen zin, en vergeet ik dat meestal snel weer. Ik ben bepakt en gezakt rond een uur of een Jesse weer naar Hans en Mieke gaan brengen. Het was daar rustig in huis, alleen Rex, Beauty en Sofie verwelkomden samen met Mieke en dochter Jesse. Eindelijk weer een speelkameraad dacht Rex en Jesse was direct weer druk. Gelukkig heeft ze het er altijd naar haar zin.
Mijn programma was vol, maar zelfs met de langdurige capriolen van Jesse vanmorgen net haalbaar. Ik heb ondanks het verschonen van het bed, 2 wasmachines draaien en drogen, de nodige boodschappen, het helpen van Rose met printen, goed gegeten en ook nog geslapen vanmiddag voor ik naar mijn werk moest. Kortom ik zal vanavond heerlijk slapen in een ververst schoon bed naast Rose. Ik verheug me er nu al op. Ook op het werk loopt het goed. Ik heb twee volledige behandelbespreking verslagen geschreven, twee alvast voorbereid, zodat ik die morgenavond kan voorbespreken met de dan teruggekomenen patiënten, en een hoop achterstalligs gedaan. Een tevreden gevoel dus, en de avond kruipt op dit moment niet al te snel richting de komst van mijn nachtcollega. Ik ga afronden. Nog even wat toepasselijke plaatjes zoeken om dit stuk wat leesbaarder te maken. Ik hoor altijd graag of dat gelukt is. Gegroet.
De stukjes waar ik naar verwijs zijn te lezen op http://hotrose.web-log.nl incl meer foto's
Aan het werk, maandagavond 2010-05-10 21.30u
Aan het werk. Ik vond het hartstikke lastig om aan het werk te gaan vanmiddag. Ik ervaar een vermoeidheidsgevoel als zelden hiervoor. Ik slaap goed, ik ga dagelijks minstens een uur zonder problemen slapen, en oh, wat blijf ik moe. Het is geen vermoeidheid waar mijn ogen door dichtvallen, maar een zwaar lichamelijk gevoel. Op een schaal van 1 tot 10, kom ik vandaag aan een 9,5 qua moeheid. Mijn sleutelbenen, en schouders staan op de voorgrond in dit gevoel. Rose en ikzelf hadden ook spanningen. Het was een rommeltje geworden van het Weekend, en ik kon vanmorgen er weer stevig tegenaan om de bopel weer toonbaar te krijgen, en het overviel me vandaag wat er allemaal bij komt kijken om alles schoon. draaiende en goed gevoed te houden. Soms maken we allemaal, ikzelf incluis, opmerkingen die niet goed vallen, en vandaag hadden we daar allebei last van. We waren vandaag daarnaast ook bezig met de Kerstpakkettenbrieven voor de Wereldwinkel. Rose heeft dit op zich genomen, en dit ging bepaald niet zoals ze wenstte. Nu, ik had haar zojuist even aan de telefoon, heeft ze het brievenkarwei, waarin iedere brief en envelop ook van een persoonlijk titel en adres word voorzien vrijwel af, en was daar zeer gelukkig mee. De enveloppen moeten overigens nog, maar meer dan de helft is dus achter de rug.
Persoonlijk heb ik bij zulke karweien altijd zoiets, als het klaar is tenminste van trots, en ik meende te horen dat dit ook voor Rose geld. Het is veel werk, maar als zoiets dan slaagd, dan geeft dat ook een heerlijke tevredenheid. Zelf ben ik ook weer druk aan het werk, met mijn collega. Er zijn een paar patiënten die een uitglijder gehad hebben tijdens hun verlof. Twee daarvan zijn vandaag met ontslag gegaan omdat ze al eerder de grenzen hadden overtreden. Een daarvan had een disciplinegesprek nodig, waar onze grenzen als afdeling nog eens heel duidelijk gemaakt moesten worden. De meeste patiënten zijn in hun leven voor opname geheel en al hun structuur kwijtgeraakt, en het is onze taak om hun begrenzing weer terug te brengen. Bij de een werkt dat heel goed, en de ander verzet zich heftig. Vaak zijn bij de laatste meerdere opnames noodzakelijk voordat doordringt waar structuur voor nodig is in je leven.
Over structuur gesproken, mijn eigen leven zit er ook vol mee. Zeker het feit dat ik nu serieus mijn dagen in tweeën deel bevalt me prima. Het zijn geen woorden meer, maar praktijk. Het enige wat soms lastig is, zeker gezien de drukke periode nu, is er tijd voor vrij te maken. De laatste dagen was de moeheid en de drukte niet al te best voor mijn humeur, maar het feit dat ik dit nu door heb, is het begin om ook daar vat op te krijgen. Zo mixen werk en je eigen leven regelmatig met elkaar. Als je de grenzen daarbij maar in de gaten houd. Voor nu vind ik het weer genoeg. Ik ga weer aan de slag met andere zaken. Gegroet.
Terug in eigen ziekenhuis, vrijdagavond 2010-05-07 21.30u
Ik ben alweer een uur of zeven aan het werk. Het merendeel zit erop. De helft van de patiënten is op verlof. Ze zitten momenteel naar X factor te kijken. Mijn collega is druk bezig met schoolwerkzaamheden. Ik merk nu pas hoe moe ik eigenlijk ben van alle spanningen van afgelopen week. Het vele wachten, eerst op de operatie, toen tot de operatie eindelijk afgelopen was, daarna op de besteldienst van de thuiszorg, dat maar een keer of drie deze week, er kwam geen eind aan. Ik had Rose net aan de telefoon en deze heeft ongeveer hetzelfde gevoel. Ook begrijpelijk, want nu bij thuiskomst is ze voor het eerst weer uit bed, en voor jezelf zorgen, opstaan, zitten, eten warm maken e.d. is weer stevig wennen.
Waar ik me ernstig op verheug is zometeen bij thuiskomst weer naast elkaar, en samen slapen. Als je een tijd alleen bent kun je elkaar daarna toch weer beter apprecieren. Je weet dan weer hoe het is om elkaar te missen. Ik betrapte me gisterenavond dat ik zowaat tegen mezelf aan het kletsen was, en dan mis je commentaar, en een luisterend oor. Tof dat de situatie zich nu weer gaat normaliseren. Blij dat ik het weekend vrij ben. Later meer. Gegroet.
RSS:
